Εξώφυλλο & Δελτίο τύπου

1η Έκδοση: Μάιος 2026

Στην ιδιότυπη αυτή καταγραφή κυριαρχεί ο Παρατηρητής. Ενσωματώνεται στις ζωές όλων, χωρίς να δηλώνει μια συγκεκριμένη ταυτότητα, η οποία παραμένει απροσδιόριστη ως το τέλος. Οι κοινόχρηστοι χώροι μιας πολυκατοικίας μεταμορφώνονται για τον Παρατηρητή σε τόπο συνάντησης και συνεχόμενης παρατήρησης της ζωής των άλλων. Λειτουργεί ως θεατής και συγχρόνως ως θέαμα. Δηλώνει την εξάρτησή του από τις ζωές των ενοίκων που παρατηρεί. Υπάρχει μέσα από τις λεπτομερείς καταγραφές του. Ουσιαστικά η άφυλη ετερότητά του απελευθερώνει τη δυνατότητα των παρατηρήσεών του. Συναισθάνεται, συμπάσχει αλλά κυρίως παρατηρεί και τότε ενώνεται µε τα σώματα των άλλων.

«Είμαστε θεατές και θεάματα κάθε στιγμή της ύπαρξής μας»
Συνέντευξη στην Αγγελική Σπηλιοπούλου, στη Bookpress

(...) Σκέφτομαι πάντοτε με εικόνες. Η εικαστική ματιά της πραγματικότητας με ενδιαφέρει και συγχρόνως καθιστά τα γεγονότα κατανοητά και ερμηνεύσιμα. Θα μπορούσα να πω ότι προηγείται η εικόνα που έρχεται στα μάτια μου και ακολουθεί η περιγραφή της μέσα από λεξεις. Το φως, η εναλλαγή του σε σκοτάδι, δύο άκρα που το ένα με ένα τρόπο εμπεριέχει το άλλο, εφόσον χωρίς την ύπαρξη του ενός δεν μπορεί να υπάρξει η κατανόηση του άλλου.

Και ακόμα η διάχυση του φωτός στο σκοτάδι, είτε ως φυσικό φαινόμενο, είτε ως εικαστική αποτύπωση, είτε ακόμα ως φιλοσοφική θέση ενός δυϊσμού, δυο αντίθετων καταστάσεων, με γοητεύει. Βρίσκω ιδιαίτερα μαγική, σχεδόν ένθεη αυτή την επαναλαμβανόμενη μετάβαση που σε οδηγεί μοιραία σε μια αδιάκοπη συνειρμική διαδικασία. Ο Παρμενίδης στο προοίμιο του ποιήματος «Περί Φύσεως», στηρίζει μια ολόκληρη φιλοσοφική ανάπτυξη στην εικόνα της μετάβασης, μιλώντας για τα Δώματα της Νύχτας και τις Κόρες του Ήλιου. Η πλάνη των αισθήσεων σε αντιπαραβολή με την αλήθεια. Ο Ευγένιος Ο'Νηλ στο Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα χρησιμοποιεί συμβολικά με άλλο τρόπο την αντίθεση φωτός και σκοταδιού. 

Στον Παρατηρητή, υπάρχει έντονα αυτό το μεταίχμιο του φωτός που γίνεται σκοτάδι, σαν ατμόσφαιρα, σαν εικόνα, χωρις πάντα να προκαλεί ιδιαίτερα συναισθήματα, απλώς υπάρχει σαν γεγονός, ως αλήθεια των πραγμάτων μιας καθημερινής κατάστασης θεαμάτων. (...)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Αγγελική Σπηλιοπούλου, BOOKPRESS (26/7/2026)

Ραδιοφωνική συνέντευξη, στην εκπομπή Ντάμες Σπαθί, με τη δημοσιογράφο Ελεονώρα Ορφανίδου, στον σταθμό Αθήνα 98,4, ακούστε εδώ

Το παιχνίδι των πολλαπλών εκδοχών, το παιχνίδι του βλέμματος
γράφει η Διώνη Δημητριάδου, στη Bookpress

(...) Όλοι είμαστε υπό μια συνθήκη παρατήρησης είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Έχει ενδιαφέρον, ως προς αυτό, η επισήμανση από την Ντόκα της ιδιόμορφης συλλογικότητας που άφευκτα επιτυγχάνεται μέσω αυτής της διαδικασίας. Η συλλογικότητα των ειδών, τα οποία μοιράζετια ο παρατηρητής εξαιτίας της κοινής τους φύσης, η συνοχή όλων των πράγματων, το κοινό «σώμα». Ίσως γι’ αυτό, στο «τέλος των παρατηρήσεων» (σύντομο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου), τοποθετεί στη σειρά τις έννοιες: Λέξεις κλειδιά – παρατήρηση – Παρατηρητής (σκόπιμα με κεφαλαίο ως ενεργός και συνειδητός παρατηρητής) – ο κόσμος των σωμάτων (ακριβώς για να τονιστεί ο ενωτικός σύνδεσμος, το σώμα).

Από την παρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση. Αφήνω για το τέλος αυτή την παράμετρο. Θεωρώ πως από την όλη εξέταση της έννοιας «παρατήρηση», αυτή η εκδοχή είναι όχι μόνο κατ’ ουσία αναπόφευκτη, αλλά στη συνειδητή παρατήρηση αποβαίνει λειτουργικά ευεργετική. Είμαστε μέρη ενός συνόλου που εν μέσω αλληλεπιδράσεων διανύει μια διαδρομή θέσεων, αντιθέσεων, συνθέσεων. Το βιβλίο, ως προς αυτό, μοιάζει περισσότερο να καταχωρίζεται σε μια δοκιμιακή γραφή που επέλεξε την πεζογραφία (εν πολλοίς, εν είδει διηγηματογραφίας) προκειμένου να αναλύσει την έννοια της παρατήρησης και αυτή του παρατηρητή (έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες, αλλά όχι προφανώς ταυτιζόμενες) στις διαφορετικές τους εκδοχές και στις πολλαπλές «εκβολές» τους στο κοινωνικό σώμα. (...)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Διώνη Δημητριάδου, Bookpress (28/10/2026)