Ιούνιος- Σεπτέμβριος 2018

Στον Καρλ Μαρξ αφιερώνεται ο τόμος 26 της Μαρξιστικής Σκέψης με αφορμή τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από τη γέννησή του στις 5 Μάη του 1818. Περιλαμβάνει κείμενα του ίδιου του Μαρξ και αναλύσεις σχετικές με το έργο του από Έλληνες και ξένους ερευνητές.

Το αφιέρωμα ξεκινά με κάποια ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και αντιπροσωπευτικά κείμενα του Μαρξ: μερικά από τα νεανικά ποιήματά του· η πολεμική του στην «Ιστορική σχολή του Δικαίου» όταν δημοσιογραφούσε στην Εφημερίδα του Ρήνου· η αποτίμησή του της εξέγερσης του Ιούνη του 1848 στο Παρίσι· οι διάσημες «Θέσεις για τον Φόιερμπαχ».

Ακολουθούν αναλύσεις μαρξιστών και άλλων προοδευτικών ερευνητών. Ο Φοίβος Σταύρος Μακρίδης παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του Μαρξ, ο Χρήστος Αβραμίδης τον δημοσιογράφο Μαρξ και η Γιάννα Κατσιαμπούρα τη βιογραφία και τη συμβολή της γυναίκας του Τζένυ φον Βεστφάλεν. Ο Ερνέστ Μαντέλ συζητά τις κύριες θεωρητικές συνεισφορές του, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανάλυσή του της καπιταλιστικής οικονομίας, ο Φρεντ Μόσλεϊ αναλύει τις λογικές βάσεις του Κεφαλαίου και ο Γκεόργκ Λούκατς διερευνά τις απόψεις του Μαρξ για την κλασική και την άνιση ανάπτυξη. Ακολουθούν άρθρα της Σάντια Σνάιντερ για την ανάπτυξη της πολιτικής σκέψης του Μαρξ στα διάφορα στάδιά της, της Άννας Ασλανίδη για το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, του Σίντνεϊ Χουκ για την πολεμική του Μαρξ στους «αληθινούς σοσιαλιστές» και των Σταύρου Σκεύου και Ηρακλή Χριστοφορίδη για τις απόψεις του Μαρξ για τη διαρκή επανάσταση.

Το τεύχος ολοκληρώνεται με μια σειρά κείμενα σχετικά με τις φιλοσοφικές θέσεις του Μαρξ. Ο Χρήστος Κεφαλής συζητά τα Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844, ο Νικολάι Μπουχάριν την ώριμη φιλοσοφία του Μαρξ, ο Κώστας Σκορδούλης τις απόψεις του Μαρξ για τη φύση και οι Ηρώ Μανδηλαρά και Σπύρος Ποταμιάς τις αντιλήψεις των Μαρξ και Ένγκελς για το λογοτεχνικό ρεαλισμό, με αφορμή τις παρατηρήσεις τους για το έργο του Μπαλζάκ.

Όπως σημειώνεται στο εισαγωγικό του τόμου, «Στα διακόσια χρόνια του Μαρξ, το επαναστατικό πρόταγμά του, συνοψισμένο στη διάσημη 11η θέση για τον Φόιερμπαχ –“Οι φιλόσοφοι έχουν μόνο ερμηνεύσει με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα, όμως, είναι να τον αλλάξουμε”– εξακολουθεί να διατηρεί αμείωτη αναφορικότητα».