Topos Books

Τo Ανοιχτό Μπαϊράκι του Ιωάννη Πανουτσόπουλου αποτελεί ένα ποίηµα ιστορικής, κοινωνικής και ατοµικής αυτογνωσίας. Σελιδοδείχτης που υποδεικνύει το σηµείο από το οποίο ξαναδιαβάζουµε την ελληνική ιστορία και το συλλογικό µας µαρτυρολόγιο. Είναι ο τρόπος του Ποιητή να καταληστεύει το παρελθόν φευγατίζοντας τις λέξεις του στα µελλούµενα καθώς χαµηλώνουν τα σύννεφα και το σκότος οµοιάζει ψηλαφητό. ∆ασµός που επιβάλλει η ποίηση σε καινούργια εµπορεύµατα που κοσµούν τις βιτρίνες των παλαιών εµπόρων. Οι ανάγκες που ορίζουν τα απαραίτητα και η ζωή που επιβάλλει τα περιττά.

Ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος αντιγράφει κλεφτά την περηφάνια και την παράδοση. Κάποτε θυµίζει σκυθρωπό ταχυδρόµο που παραδίδει χαρµόσυνο άγγελµα. Στην ασυµφωνία των πάντων ο Ποιητής καταθέτει την καλή του προαίρεση. Επαινεί εκείνους που παραµερίζουν τον θόρυβο και επιµένουνε στον σκοπό. Καινούργιος επαναστατικός κόσµος διασώζει την ισορροπία του παλαιού. Οι ελεύθερες ψυχές φοβίζουν τη σκλάβα βούληση των αυτοκρατόρων. Πλήθος ρυπαρό και ρακένδυτο ο στρατός µας κατέχει το µεγαλείο της ένδειας. Κοπιάστε πολιτισµένα έθνη και διδάξτε µας την αλήθεια της ξιφολόγχης.

Από τη θερµοκοιτίδα της αιωνιότητας ο Ποιητής προδικάζει αναπόφευκτη την ευτυχία. Ηµέρες χαράς και φωτεινές νύχτες προστίθενται σε προγονικό ηµερολόγιο.

Η ιστορία ως φωτοβολίδα εκρήγνυται στο βαθύ σκοτάδι της ύπαρξης: Συνέντευξη του συγγραφέα στην Άννα Ρω για το simiomatario.gr.

Γράφει ο Χρήστος Μαυρής για το περιοδικό poiein.gr
Μία άτεγκτη κριτικη της ελληνικης κοινωνίας

Η ποίηση που μάς προσφέρει ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος με την καινούργια ποιητικη συλλογη-του που τιτλοφορείται ΄΄Με ανοιχτο μπαϊράκι’’, και η οποία κυκλοφόρησε το 2024 απο τις εκδόσεις ΄΄Τόπος΄΄, συνιστα αφεαυτης μία άτεγκτη κριτικη της σύγχρονης ελληνικης κοινωνίας, με απώτερο στόχο ν’ αναδείξει τα στραβα και τ’ ανάποδα που μαστίζουν αυτη την κοινωνία, με την φαεινη ελπίδα ίσως και ευαισθητοποιηθουν κάποιοι και προβουν σε ριζικη διόρθωσή-τους.

Και αυτο το αμείλικτο «κατηγορω»-του γίνεται μέσα απο ένα ποιητικο λόγο σταράτο και τίμιο, που συνδυάζει το διανοητικο στοιχείο με την έντονη εικονοποιϊα, μεταφέροντας συνάμα μέσα-του την κραυγαλέα υπαρξιακη αγωνία-του και τον σαρκαστικο σπαραγμο-του.

Είναι σίγουρα λόγος πολυεπίπεδος, που θυμίζει άλλοτε το ποιητικο ύφος του Οδυσσέα Ελύτη, στο κορυφαίο έργο-του ΄΄Άξιον εστι΄΄, και άλλοτε το πεζογραφικο ύφος του Μακρυγιάννη, όπως το γνωρίσαμε μέσα απο τα ανεπανάληπτα ΄΄Απομνημονεύματα΄΄-του, καθως και το ύφος, το ήθος και τη ζωντάνια του Δημοτικου Τραγουδιου.

Είναι διαρθρωμένος αυτος ο λόγος σε μία καλοτυπωμένη σπονδυλωτη ποιητικη σύνθεση που ξεπερνα τις 90 σελίδες, δομημένη σε επτα ατιτλοφόρειτα μέρη, που ξεχωρίζουν με τη λατινικη αρίθμηση που τους έχει δώσει ο δημιουργος-της. Στο τέλος του κάθε μέρους, που είναι δοσμένο σε σχεδον πεζόμορφη γραφη, ακολουθει ένα ποίημα σε παραδοσιακη μορφη, δηλαδη με υπέροχη ομοιοκαταληξία, καθως και ένα μικρο κείμενο στο οποίο μνημονεύει ο ποιητης κάποια αξέχαστα γεγονότα που σημάδεψαν την παιδικη, την τρυφερη και χαριτωμένη, ηλικία-του, όταν ήταν μαθητης στο Δημοτικο Σχολείο, που είναι άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα.

Ακόμη, το κάθε μέρος αυτης της πολυεστιακης και πολυφωνικης σύνθεσης, ξεχωρίζει και απο ένα έγχρωμο, θαυμάσιο πίνακα, που όλοι έχουν δημιουργηθει, όπως φυσικα και ο πίνακας που κοσμει το εξώφυλλο,απο το χέρι του υπέροχου ζωγράφου Θανάση Σκρουμπέλου, ειδικα γι’ αυτη την πανέμορφη έκδοση!

Για να συγκινήσει, όμως, να ευαισθητοποιήσει, να συνεγείρει και προ πάντων για να φέρει με το μέρος-του το αναγνωστικο κοινο σε αυτη την προσπάθειά-του, σε αυτη την ειρηνικη επανάστασή-του, παραθέτει λεπτομερως και με ποιητικη μαστορια ότι έχει καταφέρει ο Ελληνισμος στη διαχρονικη πορεία-του, δηλαδη απο την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχη, ειδικα όταν αυτος βρίσκεται στις καλες στιγμες-του. Εννοω, όταν βρίσκεται σε εγρήγορση, σε ομόνοια, σε σύμπνοια, σε ομοψυχία και σε συνεργασία. Γιατι, για τον ίδιο, όπως τονίζει σ’ ένα στίχο-του (σ. 23) είναι «Στολίδι και καύχημα η δόξα των πατέρων-μας». (...)

_{Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

γράφει ο Χρήστος Μαυρής, www.poiein.gr (15/10/2025)}