Μόνος στη σκηνή
της Μαρίας Μοίρα

Το μυθιστόρημα του Γιώργου Αριστηνού δεν διαβάζεται σε δόσεις, σαν κατευναστικό καταπότι πριν την κατάκλιση. Αν διακόψεις την ανάγνωση θα πρέπει τουλάχιστον να γυρίσεις στην αρχή του κάθε κεφαλαίου (το βιβλίο αποτελείται από επτά κεφάλαια-πράξεις), για να πιάσεις το νήμα της αφήγησης από την αρχή και να βυθιστείς απερίσπαστος στη λαβυρινθώδη ρητορεία του μοναδικού κεντρικού προσώπου. Παρά τη δυσοίωνη και απαιτητική αυτή παράμετρο, η οποία προϋποθέτει έναν αφοσιωμένο ενσυνείδητο αναγνώστη, ο οποίος θα «κρέμεται κυριολεκτικά από τα χείλη του αφηγητή», οι μονολογικοί αυτοσχεδιασμοί του συγγραφέα έχουν ερεβώδη γοητεία, τόλμη και δύναμη γραφής. Απρόσκοπτη ροή, φρενήρη ρυθμό και έναν ιδιότυπο ειρμό στα εναλλασσόμενα αφηγηματικά μοτίβα που περιεργάζονται καλειδοσκοπικά το φάσμα του θανάτου, κυκλώνοντας με αδιαλλαξία και ωμότητα αλλά και αδιάπτωτο ενδιαφέρον το αδυσώπητο της ανθρώπινης περιπέτειας.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 26/02/2012

Διαβάστε  εδώ όλη την παρουσίαση στην Αυγή.