1η έκδοση: Οκτώβριος 2009


Οι Τρεις ταλαίπωροι τίγρεις, το αριστούργημα του πιο διάσημου διεθνώς κουβανού συγγραφέα, μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Αυτό το μοντερνιστικό, πολυφωνικό μυθιστόρημα, με εμφανείς επιρροές από τον Λόρενς Στερν (Tristram Shandy) έως τον Τζέιμς Τζόις (Ulysses) και ανατρεπτικά γλωσσικά παιχνίδια, εμπνέεται από τη ζωή των λαϊκών και των μικροαστικών στρωμάτων της Αβάνας στην προεπαναστατική Κούβα. Ο Ινφάντε διηγείται με δηλητηριώδες χιούμορ τις καθημερινές περιπέτειες τριών «σωματοφυλάκων», που –όπως κι εκείνοι του Αλέξανδρου Δουμά– είναι τέσσερις: ένας συγγραφέας, ο Σιλβέστρε, ένας παρουσιαστής της τηλεόρασης, ο Αρσένιο Κουέ, ένας μουσικός, ο Εριμπό, κι ένας φωτογράφος των αστέρων της νυχτερινής ζωής, ο Κόντακ.


Το παράδοξο στο οποίο στηρίζεται το βιβλίο: οι φίλοι αδυνατούν να συζητήσουν σοβαρά για οτιδήποτε. Η παραμικρή τους απόπειρα να πετύχουν κάτι τέτοιο καταλήγει μονίμως στο αστείο, δημιουργώντας συνεχώς απρόβλεπτες καταστάσεις.

Το βιβλίο αυτό το οποίο αποτελεί μεταξύ άλλων μία από τις ωραιότερες περιγραφές της Αβάνας και της κουβανέζικης κουλτούρας που έχουν γραφτεί ποτέ, γυρίστηκε ταινία το 1968 από τον Χιλιανό σκηνοθέτη Raoul Ruiz (θεωρείται μάλιστα η καλύτερη του χιλιανού κινηματογράφου) και πιο πρόσφατα, το 2006, από τον Άντι Γκαρσία με πρωταγωνιστή τον Ντάστιν Χόφμαν (τίτλος: Lost city).


Έπαψα να παλεύω με το επιβλητικό ψάρι του ονείρου για να αρπαχτώ, να σπρώξω, να κλοτσήσω τη φρικιαστική φάλαινα της πραγματικότητας που βρισκόταν πάνω μου και με φιλούσε με τα τεράστια βοϊδίσια χείλια της, μου φιλούσε τα μάτια, τη μύτη, το στόμα και μου δάγκωνε τα αφτιά και το λαιμό και το στήθος και η Εστρέγια γλιστρούσε πάνω από το κορμί μου και με ξανακαβαλούσε κι έκανε παράξενους θορύβους, απίστευτους, σαν να τραγουδούσε και να ροχάλιζε ταυτόχρονα κι ανάμεσα σ’ αυτά τα μουγκανητά με έλεγε αγόρι μου αγάπη μου αγάπα με δώσε ένα φιλάκι στην κοπέλα σου έλα έλα έλα και τα τοιαύτα, που θα μ’ έκαναν να γελάσω αν δεν μου ‘λειπε ο αέρας και της έδωσα μια σπρωξιά μ’ όλη μου τη δύναμη κάνοντας παλάγκο με τον τοίχο (γιατί είχα φτάσει ως τον τοίχο σπρωγμένος από εκείνη την υπό εξάπλωση μάζα, πατικωμένος από εκείνο το σύμπαν που με καβαλούσε) και την έκανα να χάσει την ισορροπία κι έπεσε απ’ το κρεβάτι και στο πάτωμα απόμεινε αγκομαχώντας και λαχανιάζοντας και σηκώθηκα μ’ έναν πήδο κι άναψα το φως και την είδα: ήταν ολόγυμνη και τα βυζιά της τόσο χοντρά όσο τα μπράτσα της, δύο φορές πιο μεγάλα απ’ το κεφάλι μου, έπεφταν το ένα απ’ τη μια κι έφτανε στο πάτωμα και το άλλο πάνω στο κεντρικό μαξιλάρι από τα τρία μεγάλα μαξιλάρια που χώριζαν τα πόδια της από αυτό που θα ήταν ο λαιμός της, αν είχε, και το πρώτο μαξιλάρι μετά τα μπούτια ήταν μια προέκταση του όρους της της Αφροδίτης και είδα πως ο Άλεξ Μπάγιερ είχε δίκιο, ότι έκανε γενική αποτρίχωση γιατί δεν είχε ούτε μία τρίχα στο σώμα κι εκείνο εκεί δεν μπορούσε να είναι φυσικό, αν και τίποτα δεν ήταν φυσικό πάνω της. Αναρωτήθηκα τότε μήπως ήταν αρειανή…

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

Οι Τρεις ταλαίπωροι τίγρεις στέκονται στο ίδιο επίπεδο με τα Εκατό χρόνια μοναξιάς του Μάρκες και τα ανατρεπτικά σκοτάδια του Μπόρχες…

Οι Τρεις ταλαίπωροι τίγρεις είναι ένα σπουδαίο βιβλίο. Είναι αμφίβολο αν έχει γραφτεί πιο διασκεδαστικό βιβλίο στα ισπανικά από την εποχή του Δον Κιχώτη…

«Θα ήταν παράλογο να αρνηθούμε ότι ο Καμπρέρα Ινφάντε είναι ένας από τους μεγάλους σύγχρονους συγγραφείς, κι ότι διαθέτει τεράστιο κύρος στην Ευρώπη, τόσο στους αντιπάλους όσο και στους φίλους της Κουβανικής Επανάστασης».